Master this deck with 100 terms through effective study methods.
Imported from Quizlet
dział psychologii obejmujący badania zjawisk rozwojowych w trakcie całego cyklu życiowego od poczęcia do śmierci
dział psychologii poświęcony wyjaśnianiu wszystkich aspektów ludzkiego rozwoju od poczęcia do adolescencji
charakterystyczny kierunek zmian dla tradycyjnej psychologii dziecka
główny cel rozwoju w ujęciu psychologii biegu życia
założenie że ogólny potencjał rozwojowy realizuje się w poszczególnych sferach w rozmaity sposób
śledzenie zmian w konkretnej dziedzinie życia lub w jakiejś sferze Perspektywa generatywna, ukierunkowanie na rozwój samoświadomości rozumienie stanów psychicznych i przekazywanie cech
skierowana na relacje jednostki ze środowiskiem
koncepcje akcentujące czynniki biologiczne reprezentowane przez Darwina Lorenza Tinnbergena i Bowlby'ego
koncepcje akcentujące czynniki biologiczne których głównym przedstawicielem był Zygmunt Freud
koncepcje akcentujące czynniki biologiczne których głównym przedstawicielem był Jean Piaget
koncepcje akcentujące rolę środowiska (B. Skinner J. Watson A. Bandura)
koncepcja L. Kohlberga akcentująca rolę czynników środowiskowych
teorie akcentujące interakcję między jednostką a środowiskiem (m.in. E. Erikson)
teoria L.S. Wygotskiego oparta na interakcji jednostki z otoczeniem
teoria U. Bronfenbrennera dotycząca interakcji z jednostki ze środowiskiem
ukazywanie rodowej historii człowieka i człowiekowatych
ukazywanie indywidualnej linii rozwoju człowieka
hominid sprzed 1,7 mln lat o objętości mózgu 500 cm3
hominid sprzed 250 tys. lat o objętości mózgu 1000 cm3
hominid sprzed 50 tys. lat o objętości mózgu 1400 cm3
gatunek którego mózg waży około 1350 g
ukazywanie człowieka na linii ewolucji od niżej do wyżej zorganizowanych organizmów
autor badań nad naturą miłości (1958) z wykorzystaniem małp
brytyjska badaczka znana z rewolucyjnych i wieloletnich obserwacji szympansów w Tanzanii
tylko 1% różnic w budowie DNA podobna struktura układu nerwowego i podatność na te same choroby (HIV, żółtaczka)
zdolność do rozpoznawania siebie w lustrze uczenia się systemów znaków i rozróżniania ilości
umiejętność którą nabywa 88% dzieci między 18. a 24. miesiącem życia
pozwalają poznać mechanizmy zachowań ale ich proste przenoszenie na człowieka jest nieuprawnione
badacz który nawiązał do prac Harlowa poszukując wyjaśnień zaburzeń emocjonalnych u dzieci wychowywanych bez rodziców
mechanizm niezależny od karmienia którego celem jest ochrona przed drapieżnikami i zagrożeniami cywilizacyjnymi oraz przetrwanie
wzrost proporcja pojawianie się nowych cech oraz zanikanie starych cech
zmiany obejmujące przyrost masy ciała i wysokości
zwiększanie się zasobu słów (np. od kilku słów w 1. roku do 4500 słów w 6. roku życia)
zmiana stosunku wielkości głowy do całkowitej długości ciała wraz z wiekiem
zmiany w strukturze form aktywności takich jak praca nauka i zabawa w ciągu całego życia
rozwój drugorzędnych cech płciowych takich jak piersi owłosienie łonowe jabłko Adama czy zarost
kształtowanie się wyobrażeń i obrazów umysłowych
forma umysłowej reprezentacji rzeczywistości o charakterze zarysowym i symbolicznym pojawiająca się około połowy 2. roku życia
gesty rysunki konstrukcje oraz słowa
naturalne procesy rozwojowe takie jak wypadanie zębów mlecznych
ustępowanie wczesnych form poznawczych takich jak synkretyzm spostrzegania
ujmowanie oddzielnych przedmiotów jako jednej całości; ogólny rzut oka bez wyróżniania części.
proces zmierzający w określonym kierunku, proces rozumiany jako zmiana.
zakłada zachodzenie dwóch procesów: różnicowania się i specjalizacji oraz hierarchicznej integracji systemów.
dążenie rozwoju do osiągnięcia doskonałego zrównoważenia całości organicznej.
odkrywca komórki jajowej ssaków; twórca prawa o hierarchicznym ułożeniu zdarzeń w embriogenezie.
twórca filozofii ewolucjonistycznej; uważał, że ewolucja przebiega na wszystkich poziomach rzeczywistości.
psycholog badający percepcję dzieci i język; autor koncepcji rozwoju jako postępu.
naukowiec wskazujący, że schematy całościowe poprzedzają spostrzeganie szczegółów.
nieorganiczna, organiczna oraz ponadorganiczna (społeczna).
integracja, dyferencja (różnicowanie) oraz wzrost określoności.
od stanów ogólnych do specyficznych oraz od jednorodnych do zróżnicowanych.
od jednorodności do różnorodności; od luźnego do ściśle związanego; od chaosu do uporządkowania.
przejście od synkretyzmu do wyodrębniania systemów; od dyfuzyjności do uczłonowania; od sztywności do plastyczności; od labilności do stabilności.
rzecz rozwijająca się podlega przemianom, które dokonują się stale, stopniowo i według jednego prawa.
następuje wraz z rozwojem percepcyjnym i manipulacyjnym około 9 miesiąca życia.
proces w którym stare struktury ulegają przemianom, a na ich miejsce pojawiają się nowe.
powszechnie występujące w rozwoju każdego człowieka w określonym wieku, np. drugorzędne cechy płciowe.
charakterystyczne dla grupy osób o podobnych doświadczeniach (np. wojna) lub dzielących ten sam system wartości i język.
specyficzne dla danej jednostki, zależne od osób, z którymi wchodzi ona w kontakt.
przechodzenie od form niższych do wyższych, obejmujące przyrost ilościowy i zmianę jakościową.
nieodwracalna kolejność zmian, gdzie zmiany poprzednie są niezbędne do pojawienia się następnych.
pojęcie rozwoju, które zawsze dotyczy procesu systematycznych zmian w zachowaniu.
różnica między dwoma stanami organizmu obserwowana z biegiem czasu; odległość stanu aktualnego od końcowego.
stały wzrost funkcji i stopniowe przybywanie umiejętności o charakterze ilościowym pod wpływem środowiska.
stałość danej cechy w ciągu życia jednostki, a nie sposobu jej przejawiania się.
stałość pozycji (rangowa) danej jednostki na tle innych osób w zakresie konkretnej cechy, np. inteligencji.
zmiany o charakterze jakościowym, występujące w różnym tempie i często wiążące się z oznakami kryzysu.
koncepcja dzieląca proces rozwoju na stadia, z których każde odznacza się swoją specyfiką.
sytuacja, w której różne sprawności są opanowywane przez tę samą osobę w tym samym czasie, ale na różnym poziomie.
sytuacja, w której różne osoby znajdują się na tym samym poziomie rozwoju w tym samym czasie.
mechanizm warunkujący dojrzewanie organizmu według genetycznego wzorca (koncepcja A. Gesella).
uwarunkowanie rozwoju przez wspólne doświadczenia i podejmowanie ról społecznych w określonej kolejności.
zjawiska oddzielające okresy stabilnego rozwoju jednostki.
badaczka podkreślająca, że pojęcie rozwoju zawsze wiąże się z występowaniem zmian.
holenderski psycholog zajmujący się modelowaniem zmian rozwojowych i dynamiką dążenia do stanów docelowych.
autorzy tezy, że rozwój może być jednocześnie ciągły i nieciągły, zależnie od wymiaru analizy.
twórca teorii o dojrzewaniu organizmu zgodnie z genetycznym wzorcem.
kumulowanie się kolejnych zmian, np. kształtowanie się esowatego kształtu kręgosłupa.
stan wcześniejszy zostaje zastąpiony w części lub całości przez stan późniejszy, np. przejście od gaworzenia do mowy.
powstanie stanu późniejszego w wyniku różnicowania się stanu wcześniejszego, np. modyfikowanie znaczenia słów.
stan wcześniejszy wchodzi w pewnym stopniu zmodyfikowany w skład stanu późniejszego.
stan wcześniejszy pośredniczy w powstawaniu nowego, bardziej zaawansowanego stanu.
ujmowanie rozwoju w kategoriach reakcji na bodźce i badanie zmian w zachowaniu oraz ich uwarunkowań zewnętrznych.
akcentowanie aktywności własnej jednostki i jej interakcji z otoczeniem, co prowadzi do zmian w strukturach wewnętrznych.
zmiana zachowania.
zmiana struktury; różnicowanie się i integrowanie struktur.
rozwój jest ciągły i zmierza w określonym kierunku, np. ku samorealizacji wg Maslowa.
rozwój jest skokowy i zmierza w określonym kierunku, np. stawanie się logikiem wg Piageta.
rozwój jest ciągły, ale bez wyraźnie określonego kierunku, np. stałe uczenie się nowych rzeczy wg Bandury.
rozwój jest skokowy i nie ma wyraźnego kierunku; realizacja różnych zadań w różnych okresach życia wg Havighursta.
biologicznie zdeterminowana faza, w której jednostka jest najbardziej gotowa do przyswojenia nowego wzorca zachowań.
czas optymalnej podatności na wpływ warunków rozwoju, gdy przyswojenie wzorca jest najbardziej prawdopodobne.
-zmiany długoterminowe, zachodzące w porządku zdarzeń, pozwalające określić następstwo i wynik finalny opisywanie trajektorii rozwoju: momenty przejściowe, momenty krytyczne
analiza zmian krótkotrwałych i obserwowanie wyłaniania się nowych zjawisk „z próby na próbę" (trial by trial).
rozwój postępujący od części głowowej ku dolnej części ciała.
rozwój postępujący od osi ciała na zewnątrz.
rozwój postępujący od palca małego ku kciukowi.
uruchomiony staw barkowy, ruch wahadłowy ręki, symetryczne ruchy obu rąk ku przedmiotowi.
pochylenie ciała ku przedmiotowi, ruch łukowaty, przekładanie przedmiotu z ręki do ręki.